Sławek Wrona

Przeczytałem niedawno „Gomorę” A. Nowaka i S. Obirka, i pozostawiła mnie ona z przekonaniem, że albo polski Kościół Katolicki jest na etapie Tupolewa ścinającego wierzchołki drzew, albo jest już na etapie wbijania się w brzozę. Nie jest to może zbyt elegancka metafora, ale wydaje mi się uzasadniona z wielu przyczyn. Pilot sterroryzowany wspomnieniem Lecha Kaczyńskiego naciskającego na lądowanie w Gruzji i mówiącego „Jeśli ktoś decyduje się być oficerem, to nie powinien być lękliwy”, człowieka niemającego pojęcia o lotnictwie, ale absolutnie przekonanego o swojej wyższości, mocnego urzędem, ale nie charakterem i wiedzą. Lekceważenie procedur. Pilot, który nawet nie powinien zasiadać za sterami samolotu. Lekceważenie otoczenia i warunków zewnętrznych, które nie pozwalały nawet na myśl o lądowaniu. Lekceważenie sygnałów ostrzegawczych. Buta, pycha, arogancja i strach. I katastrofa, która na zawsze zmieniła polską scenę polityczną. Po dołożeniu sobie książki „Sakrament obłudy” Roberta Samb...

Patoliberałowie to grupa ludzi o liberalnej podstawie i patoliberalnej narośli, w której zawiera się całkowity brak zrozumienia dla koncepcji naczyń połączonych czy ciągów przyczynowo-skutkowych. Patoliberał to osoba, która nie rozumie, że darmowa, powszechna i sprawna opieka zdrowotna sprawi, że jego pracownik będzie mógł wydajniej pracować i w ogóle pracować, bo na przykład nie będzie leżał na L4, czekając aż go w ogóle zdiagnozują. Patoliberał to osoba, dla którego bardziej się liczy kontrola nad pracownikiem i jego fizyczna obecność w pracy, niż jakość pracy i wydajność pracownika.  Patoliberał nie rozumie, że zniechęcaniem pracowników do brania L4 wcale nie poprawia wydajności w swojej firmie*, tylko sprawia, że zamiast mieć jednego pracownika na L4 z grypą żołądkową, ma pół biura ze sraczką. Patoliberał nie rozumie, że jak jego pracownik siedzi w robocie, martwiąc się o swoje 10-letnie dziecko rzygające dalej niż widzi, które zostało w domu pod opieką kota, to będzie mni...