Sławek Wrona

Dwa lata po śmierci Jana Pawła II została wydana książka „Świadectwo”, czyli wywiad rzeka Stanisława Dziwisza z klęczącym dziennikarzem (czekam na wywiad rzekę z wysoko postawionym duchownym, przy którym przeprowadzający go dziennikarz nie będzie klęczał, tylko będzie dziennikarzem, ale się chyba nie doczekam), w której Dziwisz opowiadał o prawie czterdziestu latach u boku Jana Pawła II. Kiedy została wydana, miałem 13 lat i dostałem tę książkę od babci. Przeczytałem ją wtedy, a teraz ją sobie przypomniałem pobieżnie (pobieżnie, bo nie chciało mi się czytać pytań, sorry, „pytań” dziennikarza, bo są tak przewidywalne, że mogłaby je wygenerować sztuczna inteligencja) i w świetle tego, co w ostatnim czasie przeczytałem o Kościele i co zobaczyłem w reportażach Gutowskiego, wiele kwestii nabiera podwójnego znaczenia. W „Maxima Culpa” Ekke Overbeek pisze o bardzo wyraźnym zainteresowaniu biskupa Wojtyły podległymi mu parafiami. Potwierdza to Dziwisz: „ Jako ordynariusz starał się przebywać...

Po reportażu "Franciszkańska 3" Episkopat postanowił wydać komunikat. Jest to oświadczenie absolutnie kuriozalne. I krótkie, więc popatrzmy po kolei. Kolejny odcinek cyklu dokumentalnego „Bielmo” red. Marcina Gutowskiego prezentuje przypadki przestępstw wykorzystywania seksualnego popełnionych przez duchownych, z którymi konfrontował się metropolita krakowski Karol Wojtyła. "Konfrontował się" sugeruje, że z tym walczył, a póki co więcej jest dowodów na to, że nie walczył, niż na to, że walczył. Biorąc pod uwagę również okres pontyfikatu Jana Pawła II, słowo "konfrontował" jest raczej manipulacją, niż stwierdzeniem. Dwie z zaprezentowanych spraw – ks. Surgenta i ks. Loranca – znane były już od kilku miesięcy opinii publicznej dzięki pracy dziennikarskiej red. Tomasza Krzyżaka i Piotra Litki, która oparta była w głównej mierze o analizę akt państwowych postępowań karnych dostępnych w archiwach IPN-u. Ustalenia te były już szeroko komentowane. Zajebiście, tyl...