Przejdź do głównej zawartości

Uporczywa terapia

 Być może popełniamy błąd, mówiąc o śmierci Doroty z Nowego Targu w kontekście aborcji. Bo chyba tu nie o aborcję chodzi. O wiele właściwszym terminem wydaje się uporczywa terapia wbrew woli i wiedzy matki.

Nie mówimy o sytuacji, w której znaleźli się na przykład Patryk Jaki z małżonką, kiedy dowiedzieli się, że ich syn urodzi się z zespołem Downa. Wygląda na to, że są wspaniałymi rodzicami, chociaż tylko jednego nie rozumiem: jak Patryk Jaki, który musiał sobie zadać pytanie, co się stanie z Radkiem, gdyby oboje z żoną umarli, może nie robić absolutnie nic w kwestii osób z niepełno sprawnościami wykluczającymi samodzielne życie. Ale to jest inna historia. Małżeństwo Jakich wiedziało, co biorą na swoje barki, kiedy żona Patryka była w ciąży, wzięli to na swoje barki, a ich dobra sytuacja majątkowa im pomogła w byciu rodzicami. Ale nie mówimy o takiej sytuacji.

Nie mówimy też o sytuacji, w której dziecko (nie widzę sensu mówienia o płodzie – najbardziej okrutną stroną obecnego prawa antyaborcyjnego jest to, że mówimy o śmierci matek wyczekujących swoich dzieci; a i poronienie wyczekiwanego dziecka może być straszną traumą, nawet jeśli dziecko jest kilkoma nieogarniętymi życiowo komórkami, ale w oczach rodziców ma już imię, osobowość, a nawet plany na przyszłość, bo np. tata marzy o tym, że będą razem oglądać zamki, a mama o tym, że będą razem grać na gitarze), ma wady pozwalające żyć przez kilka dni, miesięcy, najwyżej lat po porodzie. I zawsze jest nadzieja. Że medycyna coś wymyśli. Że zdarzy się cud i to wyczekiwane dzieciątko będzie żyło.

Mówimy o sytuacji, w której jasne jest, że dziecko ma minimalne szanse na przeżycie, a każdy dzień przeciągania agonii tego dziecka w łonie matki to zwiększanie zagrożenia dla niej. Jakbym miał raka, to chciałbym usłyszeć od lekarza, że możemy zrobić to, to i to, takie masz pan szanse w każdej z tych sytuacji. Z tego, co wiemy o historii Doroty wynika, że lekarze nie przedstawili jej faktycznej sytuacji, tylko ciągnęli w nieskończoność sytuację, żeby tylko nie wyszło na to, że w jakikolwiek sposób zakończyli „życie” dziecka. Uporczywa terapia w przypadku dorosłych może być przerwana wolą tej osoby. „Pozwólcie mi odejść do domu Ojca” – to były ostatnie słowa Jana Pawła II. Być może za pomocą aparatury medycznej można było sprawić, żeby jego serce biło jeszcze jeden dzień czy dwa. Ale uszanowano jego wolę.

W każdej kwestii dotyczącej dziecka narodzonego wola rodziców jest szanowana. Co więcej, prawda jest taka, że jak rodzic wbrew opinii lekarza kończy leczenie, to chuj to kogokolwiek obchodzi, póki dziecko żyje – doświadczyłem tego na własnej skórze, moja matka przez lata ignorowała zalecenia lekarzy, jeśli były sprzeczne z jej widzimisię (a nie chodziło o zwichnięty palec u lewej stopy, tylko o poważne problemy mogące rzutować na całe życie). Dlaczego więc nie szanujemy woli rodziców w przypadku dzieci nienarodzonych? Dlaczego przedłużamy agonię dzieci w łonach matek, narażając ich życie? Jak to jest w ogóle kurwa możliwe, że lekarze mogą nie przedstawiać rodzicom faktów, tylko trzymać ich w nieświadomości? Przecież de facto zatajenie tego, jak poważna była sytuacja Doroty, było jebanym kłamstwem w żywe oczy.

Dorota i jej mąż zostali oszukani tylko po to, żeby lekarze mieli czyste ręce – czyste ręce w tym wypadku oznaczały uporczywą terapię dziecka w łonie matki, które skończyło się śmiercią obojga. To jest jakaś kurwa aberracja. Wypaczenie medycyny i wypaczenie ochrony życia. To nie ma nic wspólnego z byciem pro-choice czy pro-life. To jest kontynuowanie uporczywej terapii wbrew woli najbardziej zainteresowanej osoby. 

Tak naprawdę śmierć Doroty powinna zjednoczyć wszystkie kobiety, wszystkie matki, bo w imię własnych interesów lekarze podjęli decyzję za nią. I Dorota nie żyje. Tak samo jak jej dziecko. To jest po prostu kurwa złe. To jest pokazanie wprost, że nie chodzi o żadne życie, o żadne dzieci, o żadne matki, o żadne ideały - chodzi tylko o kontrolę i pokazanie, kto tu jest panem życia i śmierci.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Kardynał kardynałowi łba nie urwie

Kilka dni temu dowiedzieliśmy się, że zakończyło się śledztwo Watykanu w sprawie tuszowania pedofilii wśród duchownych przez kard. Stanisława Dziwisza (w czasie, gdy był arcybiskupem krakowskim). Watykan nie dopatrzył się żadnych zaniedbań. Nie chcę powielać artykułu OKO.press na ten temat, więc TUTAJ jest link. Chciałbym natomiast zwrócić uwagę na szefa komisji, która w polecenia Franciszka zajęła się tą sprawą.  Kardynał Bagnasco niegdyś był najważniejszą postacią we włoskim episkopacie. Mówiło się o nim, że jest współkreatorem kardynałów. Rocznik 1943, od 2003 roku ordynariusz polowy, od 2006 roku arcybiskup Genui (zastępuje na tym stanowisko kardynała Tarcisio Bertone, który jest jednym z asów w Talii Watykańskiego Spierdolenia). Kardynał Bagnasco był we Włoszech przywódcą krucjaty przeciwko związkom jednopłciowym. W latach 2007-2017 Bagnasco był przewodniczącym konferencji episkopatu Włoch. Gdy zostawał przewodniczącym episkopatu rywalizował z innymi pretendentami na zaci...

O. Szustak, homoseksualizm i grzech

Obejrzałem rozmowę Karola Paciorka z o. Adamem Szustakiem na kanale Imponderabilia . Wśród wielu poruszanych tematów znalazł się temat homoseksualizmu. Od razu dwa zastrzeżenia: 1)     pominę specyficzny język Kościoła i kwestię rozważań nad słowem „naturalne”, nadmienię jednak, że mam wrażenie, że język kościelnej hierarchii (każdego stopnia) jest czymś, co paradoksalnie tworzy największy mur między Kościołem instytucjonalnym a wiernymi (mniej czy bardziej zaangażowanymi). Paradoks polega na tym, że (patrząc na statystyki dotyczące udziału wiernych w życiu Kościoła) mur ten jest największy w przypadku roczników, które przechodziły przez nawet 12 lat nauczania religii w szkołach; 2)     pominę punkt widzenia osób niewierzących i niekatolików, ponieważ wychodzę z założenia, że nie muszą mieć żadnych oczekiwań wobec nie swojego Kościoła, za to od państwa mogą wymagać skutecznego egzekwowania konstytucyjnego rozdziału państwa od Kościoła (też się go domagam, a...

„Najtrudniej było zobaczyć znaki od Boga w samym zgromadzeniu”, czyli o zakonnicach i przemocy

1.       SYSTEM W przypadku ukrywania pedofilii w Kościele, mówimy o systemie. O systemie pisze Martel w „Sodomie”, o systemie piszą Obirek i Nowak. O formacji seminaryjnej, która jest jedną z patologii tego systemu, napisał w „Sakramencie obłudy” Robert Samborski i wspominał o tym w „Kamieniu węgielnym” Krzysztof Charamsa. Mam jednak wrażenie, że możemy mówić o jeszcze jednym systemie w obrębie Kościoła Katolickiego – o spirali przemocy i patologii w zakonach żeńskich. Trochę sprowokował mnie   artykuł Jadczaka i Farona ( TUTAJ ) o zakonnicach znęcających się nad podopiecznymi w prowadzonym przez nie Domu Pomocy Społecznej. Oczywiście patologie dotyczą też „cywilnych” DPS, ale n ie będę tu pisać o patologii w systemie opieki społecznej w Polsce, ale o patologicznym świecie, w którym formowane są zakonnice – zakonnice prowadzące (liczby za „Zakonnice odchodzą po cichu”) 372 przedszkola, 50 różnego typu zakładów opiekuńczych i 160 domów pomocy społecznej...