Przejdź do głównej zawartości

Posty

Ojcze Benedykcie, twój ruch...

 Z wykształcenia jestem historykiem. Clue badań historycznych to dla mnie moment, kiedy kolejna praca naukowa uzupełnia brakujący kafelek w trójwymiarowej mozaice dziejów. Obraz staje się jednocześnie pełniejszy, ale i trudniejszy. Bo jest coraz więcej informacji nie tyko do zapamiętania, ale i do przetworzenia. Zignorowanie jednego kafelka może wypaczyć kolejne badania. Odkrycie nowego kafelka powiązanego z poprzednimi, rzuca nowe światło. Uważam, że jest to piękne, chociaż może być bolesne. Moim prywatnym konikiem jest Kościół katolicki. Wynika to z wewnętrznej sprzeczności - odczuwam potrzebę wiary i jestem kulturowo związany z Kościołem katolickim, ale jednocześnie kurwica mnie bierze jak widzę, co ten Kościół odpierdala. Tekst aktu apostazji mam przygotowany od jakichś 10 lat, ale przywiązanie do modlitw, do tego rodzaju liturgii, do chłodnych katedr i zapachu kadzidła wygrywa. Mój wykładowca od historii nowożytnej powiedział kiedyś, że nigdy nie będzie się zajmował Stanisławe...

UŚMIECH MONA LISY. BENEDYKT XVI I „OSTATNIE ROZMOWY”

"Ostatnie rozmowy" to wywiad rzeka z ojcem Benedyktem (Benedykt XVI od czasu abdykacji życzy sobie, żeby mówić do niego w ten sposób), który przeprowadził Peter Seewald. Jest to czwarty tego rodzaju wywiad. Seewald rozmawiał dwukrotnie z kardynałem Ratzingerem ("Sól ziemi. Chrześcijaństwo i Kościół katolicki na przełomie tysiącleci", "Bóg i świat") i raz z Benedyktem XVI w czasie jego pontyfikatu ("Światłość świata").   Dwie uwagi techniczne na początek: 1) polska redakcja (Dom Wydawniczy Rafael – nie pozdrawiam) powinna zaprzestać redagowania czegokolwiek. Nie wiem, dla kogo oni redagowali. Przypisy do nazwisk to "kopiuj-wklej" pierwszego zdania z Wikipedii. Dosłownie. Z jednej strony w przypisach są wyjaśnione takie rzeczy, jak termin "encyklika" czy podane jest, kim jest Barack Obama, z drugiej brakuje przypisów, kiedy są one konieczne - sytuację ratują tu trochę przypisy przetłumaczone z niemieckiego wydania, ale jes...

Drogi Kościele, PULL UP, TERRAIN AHEAD

Przeczytałem niedawno „Gomorę” A. Nowaka i S. Obirka, i pozostawiła mnie ona z przekonaniem, że albo polski Kościół Katolicki jest na etapie Tupolewa ścinającego wierzchołki drzew, albo jest już na etapie wbijania się w brzozę. Nie jest to może zbyt elegancka metafora, ale wydaje mi się uzasadniona z wielu przyczyn. Pilot sterroryzowany wspomnieniem Lecha Kaczyńskiego naciskającego na lądowanie w Gruzji i mówiącego „Jeśli ktoś decyduje się być oficerem, to nie powinien być lękliwy”, człowieka niemającego pojęcia o lotnictwie, ale absolutnie przekonanego o swojej wyższości, mocnego urzędem, ale nie charakterem i wiedzą. Lekceważenie procedur. Pilot, który nawet nie powinien zasiadać za sterami samolotu. Lekceważenie otoczenia i warunków zewnętrznych, które nie pozwalały nawet na myśl o lądowaniu. Lekceważenie sygnałów ostrzegawczych. Buta, pycha, arogancja i strach. I katastrofa, która na zawsze zmieniła polską scenę polityczną. Po dołożeniu sobie książki „Sakrament obłudy” Roberta Samb...

Patoliberalizm

Patoliberałowie to grupa ludzi o liberalnej podstawie i patoliberalnej narośli, w której zawiera się całkowity brak zrozumienia dla koncepcji naczyń połączonych czy ciągów przyczynowo-skutkowych. Patoliberał to osoba, która nie rozumie, że darmowa, powszechna i sprawna opieka zdrowotna sprawi, że jego pracownik będzie mógł wydajniej pracować i w ogóle pracować, bo na przykład nie będzie leżał na L4, czekając aż go w ogóle zdiagnozują. Patoliberał to osoba, dla którego bardziej się liczy kontrola nad pracownikiem i jego fizyczna obecność w pracy, niż jakość pracy i wydajność pracownika.  Patoliberał nie rozumie, że zniechęcaniem pracowników do brania L4 wcale nie poprawia wydajności w swojej firmie*, tylko sprawia, że zamiast mieć jednego pracownika na L4 z grypą żołądkową, ma pół biura ze sraczką. Patoliberał nie rozumie, że jak jego pracownik siedzi w robocie, martwiąc się o swoje 10-letnie dziecko rzygające dalej niż widzi, które zostało w domu pod opieką kota, to będzie mni...

"Bylibyśmy niejako martwi, gdybyśmy już nie mieli o czym marzyć", czyli o Ani Shirley słów kilka...

"Najgorsze jednak z tych wyobrażonych rzeczy jest to, że przychodzi chwila, w której trzeba przerwać marzenie, a to bardzo boli…" Jestem wielbicielem Lucy Maud Montgomery, również, ku utrapieniu mojej kumpeli książkary, z którą zwykle gadam o książkach, serii o „Ani z Zielonego Wzgórza”. Połknąłem właśnie pierwszą część, jestem w połowie drugiej i pewnie nie skończę na niej. Oczywiście nie jest to mój pierwszy ciąg czytelniczy spędzany na Wyspie Księcia Edwarda, powtarza się on cyklicznie od czasu, gdy jako dziesięcio- czy jedenastoletni dzieciak dorwałem się na wakacjach na wsi do biblioteczki cioci. Nie miała tylko „Doliny Tęczy”, ją przeczytałem dopiero mając dwadzieścia parę lat. Więc nie przesadzę, jak napiszę, że część serii znam na pamięć i dopiero czytanie w innym tłumaczeniu sprawiło, że nie kończę z pamięci poszczególnych zdań. A teraz w końcu skusiłem się też na serial „Ania, nie Anna”. I odkryłem płaszczyznę, która wcześniej mi gdzieś w tych książkach majaczyła, a...

Homofobia nie jest poglądem

Zdjęcie Zofii Klepackiej z Katarzyną Zillmann i tweet z gratulacjami od Andrzeja Dudy (nie dziwię się, że potrzebował dużo czasu, żeby zredagować go tak, żeby każdy mógł w nim przeczytać, to co CHCE przeczytać, i żeby między wierszami pogratulować też Klepackiej) pokazują według mnie coś, co zwykle w mainstreamie umyka. Ale po kolei. Zofia Klepacka na co dzień uważa, że: 1) Warszawa powinna być „wolna od pedałów”; [1] 2) Bóg, honor i ojczyzna to hasło, które należy przeciwstawiać osobom LGBT („Pamiętajcie o wartościach w jakich wzrastaliśmy: Bóg, Honor, Ojczyzna. LGBT może nam podskoczyć”); [2] 3) zapewnienie osobom LGBT większego bezpieczeństwa, co było celem podpisanej przez Trzaskowskiego „Deklaracji LGBT+”, to nie są wartości, o które walczono w Powstaniu Warszawskim, a w dodatku są sprzeczne z polskimi tradycjami („Mówię kategoryczne NIE dla promocji środowisk LGBT i będę bronić tradycyjnej Polski. Czy mój dziadek walczył o taką Warszawę w Powstaniu”), gdy spotkała ją fala...

Arcyksiążę Ferdynand, czy ktoś tam, został zamordowany

 Jakbym miał wybrać jedną pozycję o I wojnie światowej z działu „literatura piękna”, taką, która mówi o niej najwięcej, to wybrałbym „Rillę ze Złotego Brzegu” Lucy Maud Montgomery. Jest to ósmy tom z serii o Ani Shirley (teraz już Blythe), która po raz pierwszy została wydana w 1921 roku, a opowiada o dorastaniu najmłodszej córki Ani i Gilberta, które przypadało na lata 1914-1918. Gdy opowieść się zaczyna, Rilla ma 15 lat i jest beztroskim dzieckiem – a potem przychodzi wojna. „Na tytułowej stronnicy <Przedsięwzięć> widniał wielki nagłówek artykułu o tym, że jakiś arcyksiążę Ferdynand, czy ktoś tam, został zamordowany w miejscowości noszącej śmieszną nazwę Sarajewo. Lecz Zuzanna nie interesowała się tak mało ważnymi sprawami, lubiła coś istotnie życiowego.” Znając wcześniejsze tomy serii, widzimy wyraźnie, co oznacza słowo „światowa”. We wcześniejszym tomie, „Dolinie Tęczy”, akcja nie wychodzi poza Glen St. Mary, a to małe kanadyjskie miasteczko rozgrzewają do czerwoności tak...